domingo, 11 de decembro de 2016

VALORACIÓN DA MOBILIZACIÓN DAS MMdD O 3D NO CARBALLIÑO…… E O DÍA 21 SEGUIMOS… CONTRA A POBREZA ENERXETICA, FRONTE OS GOBERNOS E FRONTE O CAPITAL IMOSSS!!!

Aínda que a mobilización do pasado día 3, formalmente fora acordada na Asemblea Estatal das MMdD de fai dous meses e logo ratificada fai aproximadamente un mes na Columna Galega, ó certo é que o chamamento, e a mesma campaña, tivo inicio quince días antes, exactamente o día 16 de novembro cando o pai de Emilio Cao, deu o visto bo para levar ó Carballiño a mobilización.
Sen entrar en dereivas esquizoides en canto as cifras de asistentes; se tres mil participantes que deu a policía municipal, ou os mil asistentes para a xeralidade da prensa do Réxime, coidamos que a manifestación do Carballiño foi un éxito incuestionable das MMdD. Si, incuestionable se temos en conta a premura, xa citada, da convocatoria (15 días).
Foi un éxito polo número de asistentes, foino sobre todo pola acollida e a solidariedade con Emilio Cao antre xs veciñxs da vila, e tamén o foi, pola proxección mediática no conxunto do País. Evidentemente co 3D non rematou nada, pero fomos quen de romper o cerco de condea previa e ignominiosa ó compañeiro Emilio. Se hai compromiso e continuidade, todo será máis facil, tanto para enfrontar á represión en xeral como para defender a Emilio ou a Diego as portas xa de ser xulgado o vindeiro 17 de xaneiro.
Estamos cansos de valoracións sesudas, e non precisamente porque despreciemos ter que facelas, ou descoñezamos a importancia das mesmas. Estámolo porque nos cansamos de analizar ó óbvio, ó reiterado, ó máis que sabido. O masoquismo non aportaría nada. O único que temos claro é que; se todos os factores activos existentes neste Pais que se din anticapitalistas, traballaran no mesmo sentido, se de verdade creéramos nas capacidades do noso pobo, a manifestación do sábado día 3, non sería un éxito, simplemente sería multitudinaria. E isto so pode facelo as MMdD, ninguén máis. Ou sabedes de alguén?...
De verdade, desde os movementos sociais, desde os sindicatos de clase e sobre todo, desde as organizacións políticas que din querer mudar o Réxime traballamos para ateigar O Carballiño? De verdade creemos na nosa convocatoria? Non podemos xeralizar, claro que non, porque houbo compañeirxs que unha vez máis deixáronse a pel no traballo, pero a resposta é NON. Por iso o resultado exitoso do 3D non é a expresión de todxs quenes conformamos a Columna Galega.
Cando nos chamamentos a mensaxe é nítida e responde ó sofrimento do pobo, cando existe unha boa organización e unha dirección eficaz, e se finalmente hai unha entrega militante para acadar o obxectivo, claro que se acada e o pobo responde. Sen embargo, cando non se cree no chamamento ("Pero cómo, no Carballiño?"), ou cando a nosa participación limítase a apariencia ("hai que estar por se acaso…"), a resultante é que ó final nin estamos nós, e ademáis estamos impedindo que amplas capas de cidadáns en clave rupturista o estean. Pode chamarse isto sabotaxe?. Xa sexa de forma consciente ou inconsciente: SI. Reflexionemos sobre isto…
Evidentemente, non imos a analizar o número de buses chegados ó Carballiño, tampouco a aportación cuantitativa de cada unha das comarcas ou de cada unha das organizacións ou dos colectivo á manifestación. Si era viable ou non fletar un tren subvencionado tal e como se propuxo si se poñían ao día nas cuotas pendientes todas as organizacions. Non, non imos a entrar nesa análise. Que cada quen faga a súa, e sinale os porqués con honestidade e despois saque conclusións. Sen embargo, no sentido positivo si temos que salientar a importancia da implicación do traballo comarcal e local, e por suposto o realizado pola propia familia de Emilio Cao.
Cando baixamos dos púlpitos retóricos ó concreto, é decir; o seo do pobo, planificando, informando na rúa, comunicando no boca a boca, a nosa xente claro que responde e nese sentido o traballo desenvolvido polxs compañeirxs do Carballiño foi notorio. É por isto, tamén, que podemos entender, e só por isto disculpamos, as intervencións finais con un recoñecemento institucional tan expresivo a micro aberto, máis non podemos, de ningún xeito, compartir esa mensaxe nin esa actitude que, dende logo, fica moi alonxada do noso ideario e do noso “modus operandi”.
A bó fé son outros e outras, (o Sindicalismo Combativo, as PAH, as xentes da Fronte Cívica, persoas anónimas a título individual…) as que fincan o lombo e, ombreiro con ombreiro, día a día, nos deixamos o pelexo tratando de manter vivo o lume  das MMdD que, máis cedo que tarde, resultará letal para o sistema.
.
A nosa análise segue na liña das feitas nas anteriores mobilizacións, e tamén as conclusións son as mesmas:
1.- A mobilización foi un claro éxito, pero se algúns quixeran poido ser o dobre de éxito.
2.- Se hai vontade e unidade obreira e popular no criterio, o pobo (as clases populares) responde.
3.- As MMdD a pesares do empecinamento de alguns e algunhas en dalas por amortizadas, seguen a ter crédito antre amplas capas do pobo.
4.- Sen mobilización, non hai solución. Este é máis que un lema para berrar.

5.- So as MMdD poden desempeñar este papel histórico. Xestionando a unidade transversal dos movementos sociais, do sindicalismo de clase e dos factores políticos anticapitalistas, que crean de verdade nesta ferramenta.


As Marchas da Dignidade participaremos activamente na próxima mobilización o día 21 contra a POBREZA ENERXÉTICA que neste caso convoca a PAH.  Presentanse apoiando, esta vez, un elenco grande de organización de todo tipo. Agardamos que sexa para SUMAR e non para FIGURAR. Nós Imosss!!!  Seguimosss!!!

A POBREZA ENERXETÍCA MATA,

O 21D TODXS Á RÚA




Ningún comentario:

Publicar un comentario